„3. Wybuch wojen husyckich. Wieść o śmierci Jana Husa zrewolucjonizowała Czechy. Rewolucyjną propagandę wśród ludności głosili uczniowie Husa. Usuwano księży sprzyjających papiestwu, sekularyzowano majątki lub przekazywano duchowieństwu popierającemu naukę Husa. Równocześnie rozwinął się ruch o charakterze społecznonarodowym. Rewolucyjni kaznodzieje nawoływali do walki z feudałami niemieckimi, niemiecką szlachtą i cesarzem. Plebs miejski dokonał w 1419 r. pogromu rady miejskiej w Pradze. Ośrodkiem tego ruchu było miasto Tabor na Morawach, dlatego ten odłam ruchu husyckiego zwano taborytami (w odróżnieniu od kalikstynów, których ruch miał charakter bardziej religijny niż społeczny).
4. Wojny husyckie (14201434). Po śmierci króla Czech Wacława IV tron przypadł w 1419 r. jego bratu cesarzowi Zygmuntowi Luksemburskiemu (jako cesarz panował od 1410 r.), powszechnie znienawidzonemu w Czechach. Oskarżano go bowiem o śmierć Jana Husa. W latach 14201431 zorganizował (przy pomocy papiestwa) pięć wypraw krzyżowych przeciw husytom, które zakończyły się niepowodzeniem dzięki m.in. znakomitej organizacji i taktyce wojskowej husytów. Trzon armii stanowiła doskonale wyćwiczona ludowa piechota, która znakomicie broniła się zza zamkniętych taborów tworzących ruchomą fortecę, wspomaganą artylerią.“(7)