„Na opiekunie, który sprawował opiekę nad nieletnim, spoczywał obok obowiązku starania się o osobę pupila obowiązek zarządu jego majątku. Opiekun miał prawo użytkowania majątku pupila, pobierania wszelkich dochodów z tego majątku dla siebie. Nie wolno było jednakże opiekunowi alienować majątku pupila. W ciągu trwania opieki nie był opiekun obowiązany do składania rachunków. Z dojściem pupila do lat męskich (virilis aetas) gasła opieka. Opiekun obowiązany był wówczas wydać pupilowi majątek w stanie nieuszczuplonym.
e. Prawo spadkowe. Charakterystyczne dla prawa spadkowego jest ostateczne ustalenie się odrębnych zasad dziedziczenia różnych mas majątkowych. Inne więc zasady dotyczyły dziedziczenia przedmiotów czysto osobistych, inne nieruchomości, inne ruchomości (poza przedmiotami osobistego użytku), inne wreszcie dziedziczenia wiana i podarku porannego.
Przedmioty czysto osobiste, które pierwotnie składano zmarłemu do grobu (tzw. część zmarłego), gdyż wedle pierwotnych wierzeń były zmarłemu potrzebne i w zaświatach, zaczęły przechodzić na dziedziców. Mianowicie zbroję i odzież (tzw. vestis bellica, Heergewdte) dziedziczył jeden z krewnych męskich zmarłego, zaś przedmioty składane do grobu niewieście (szaty, ozdobę tzw. gerada, szczebrzuch) dziedziczyły krewne zmarłej, przede wszystkim córka, a z braku jej siostra.“(12)