„Pobyt króla Władysława na Pomorzu obserwował również pilnie najwybitniejszy poeta niemiecki tego czasu urodzony w Bolesławcu na Śląsku Martin Opitz. Od lat znajdował się pod urokiem polskiego władcy, którego mądrość podziwiał. Przebywał w 1636 w Toruniu wraz z księciem brzeskim. Janem Chrystianem, który wypowiedział posłuszeństwo cesarzowi niemieckiemu i schronił się w Polsce. Opitz z dużym przejęciem pisał wiersz pochwalny na cześć Władysława IV. Uruchomił być może, że i przy pomocy księcia brzeskiego wszystkie swoje wpływy, by utwór prawie natychmiast wydrukowano. Słynny „Lobgedicht andie kónigliche Majestat zu Polen und Schweden" „Wiersz pochwalny na cześć królewskiego majestatu Polski i Szwecji" ukazał się równocześnie w trzech oficynach Gdańska, Torunia i Leszna. ...Do względów nie zapędzisz. Pan żądny miłości sam kochać wpierw winien, To łączy się w jedność. Ten na piasku wznosi, Co bez miłości chce budować. Ona jest Tą więzią, co spina przyrodę... Król polski, poznawszy spryt dyplomatyczny poety, powoła go na swego sekretarza i historiografa z pensją tysiąca talarów rocznie i każe mu się natychmiast udać do Gdańska, by tam pilnował jego interesów. Opuszczając pomorskie dziedziny, Władysław IV mógł sycić się dumą zapobiegliwego gospodarza, któremu towarzyszy sukces. Opitz miał rację powiadając, że nie musiał wyciągać z pochwy miecza; dla przechylenia sprawy na stronę Polski wystarczało często jego imię.“(6)