„Pod wpływem ciałka żółtego błona śluzowa macicy zaczyna się rozwijać i — wychodząc ze stadium, w którym jest cienka i mało czynna — regularnie rozrastać (bujać) osiągając stadium błony śluzowej ciężarnej. Na początku XX wieku Hitschmann i Adler (Wiedeń) opisali poszczególne fazy tego bujania oraz zwrócili uwagę na jego znaczenie. Dużo później F. Driessen (Amsterdam), dzięki licznym i dokładnym badaniom mikroskopowym wyjaśnił w pełni powyższe zagadnienie.
Przed bujaniem zachodzi proces regeneracji. Rozpoczyna się on jeszcze w czasie menstruacji i trwa przez całą pierwszą połowę cyklu; potem dopiero przechodzi w fazę bujania (rozrostu), a w końcu w fazę sekrecji (wydzielania) trwającą przez drugą połowę cyklu i ustępującą dopiero wtedy, gdy rozpoczyna się menstruacja.
Miesiączka przejawia się miejscowo poprzez złuszczenie i zniszczenie dużej części wybujałej błony śluzowej oraz wydalanie krwistego płynu, mogące się wzmagać aż do odchodzenia prawie samej krwi. Dla całego organizmu miesiączka oznacza coś więcej, mimo że musimy ją rozpatrywać jako część jego ogólnej reakcji. Później omówimy ją szczegółowo.
Glikogen jest jednym z produktów wydzielniczych błony śluzowej macicy. Jest to substancja z pogranicza węglowodoru i cukru, mająca duże znaczenie jako ważny zapasowy środek odżywczy. Gromadzenie go w podłożu, które przeznaczone jest do zagnieżdżenia i odżywiania jaja, może być rozpatrywane jako przygotowanie do tych zadań. Wytworzenie glikogenu w błonie śluzowej macicy wybitnie wzrasta w drugim dniu po rozpoczęciu tworzenia się ciałka żółtego, utrzymuje się przez cały czas funkcjonowania ciałka żółtego i obniża się natychmiast, gdy tylko rozpoczyna się jego zanikanie.“(1)