„powszechny dostęp do wirtualnych salonów rozrywki;
symulacje chirurgiczne mając do dyspozycji „wirtualne zwłoki", studenci medycyny mogą przeprowadzać sekcje i operacje bez konieczności krojenia prawdziwych zwłok albo, co gorsza, żywego pacjenta;
gry domowe PowerGlove firmy Mattel, sprzedawane za cenę poniżej 100 dolarów, umożliwia graczom strzelanie do bandytów i wirtualne rozmowy.
Saffo twierdzi, że...
Paul Saffo, zawodowy badacz przyszłości, dyrektor Instytutu Przyszłości w Menlo Park w Kalifornii, stanowczo protestuje, gdy ktoś nazywa go futurystą. Uważa, że termin „przewidywanie"jest właściwszy niż „przepowiadanie" i określa sam siebie jako „specjalistę od długoterminowego komercyjnego wpływu nowych technologii informacyjnych, który poświęca większość czasu na wyciąganie wniosków ze strukturalnego przesunięcia, odbywającego się na styku przemysłu komputerowego, elektroniki konsumpcyjnej i komunikacji". Chociaż nie jest tak sławny, jak kilku innych ekspertów informatycznych, słowa „Saffo twierdzi, że..." są najczęściej powtarzającym się zwrotem w raportach dotyczących nowych technologii.
Kierowany przez niego instytut zajmuje się sprawami przyszłości, a mimo to (lub może właśnie dlatego) Saffo bardzo interesuje się przeszłością. W jednym ze swoich wykładów poświęcił tyle samo uwagi historii techniki co problemom przyszłości, wyjaśniając źródła najnowszych trendów.“(5)