„Również sprawy opieki nad Polonią, nad obywatelami polskimi za granicą, były przedmiotem stałej uwagi. Oczywiście ciężar gatunkowy tej pracy nie był we wszystkich placówkach jednakowy. Ale tam, gdzie występowały większe skupiska polonijne, nabierał on dużego znaczenia. Tak było w Niemczech. W ambasadzie berlińskiej sprawami polonijnymi zajmował się specjalnie radca Kazimierz Wyszyński, mający do pomocy dra Eugeniusza Zdrojewskiego. Zakres ich pracy był bardzo duży. Jak podaje Schimitzek „W praktyce otaczano opieką i wspierano finansowo szkolnictwo polskie, organizowano biblioteki, różnego rodzaju polskie imprezy kulturalne, dbano o odpowiedni poziom prasy polskiej, zapobiegano w miarę możliwości przechodzeniu ziemi w ręce niemieckie przez akcję kredytową (...). Prócz Związku Polaków w Niemczech wspomagano także inne stowarzyszenia, które podtrzymywały świadomość przynależności do narodu polskiego". Wszędzie dużo uwagi poświęcano sprawom młodzieży polonijnej, jej organizacjom.
Życie na placówkach, rzecz oczywista, nie składało się tylko z samej pracy. Dyplomaci polscy urządzeni byli na ogół dość wygodnie, wyjąwszy niektóre egzotyczne placówki, gdzie wypadało pracować w prymitywnych warunkach.“(4)