„Stało się to jednakże już w początkach roku 1792, gdy dwór austriacki musiał z konieczności pójść na kompromis w sprawie polskiej. Przez cały rok 1791 stanowisko Wiednia było konsekwentne i nieugięte. Rzecz szczególna ze stanowiska tego w Warszawie w ogóle nie zdawano sobie sprawy (dwór wiedeński, nie chcąc wiązać sobie rąk żadnym zobowiązaniem, o zabiegach swoich oczywiście króla i rządu polskiego nie informował). Stanisław August był nawet zdania, że trzeba w Wiedniu wszcząć jakąś akcję dyplomatyczną, aby nakłonić dwór austriacki do przychylniejszej postawy wobec dzieła 3 maja. W tym celu postanowił skorzystać z prywatnej podróży do Włoch swojego synowca, ks. Stanisława Poniatowskiego, polecając mu zatrzymać się w Wiedniu i zbadać poglądy na sprawę polską zarówno Kaunitza, jak i samego cesarza Leopolda II. W ten sposób doszła do skutku misja dyplomatyczna ks. Stanisława Poniatowskiego, o której po dziś dzień nic prawie nie było wiadomo. Synowiec królewski wyjechał z Warszawy dnia 9 listopada 1791 roku80; w kilka dni później stanął w stolicy Austrii.
Stanisław Poniatowski zaopatrzony został przed wyjazdem w obszerną szesnastopunktową instrukcję królewską, w której wyłożone zostały szczegółowo wszystkie sugestie Stanisława Augusta pod adresem dworu austriackiego87. Król nakazał swojemu wysłannikowi, aby przekonywał Kaunitza i cesarza, iż zdecydowana większość narodu popiera Konstytucję 3 Maja, czego dowodem są liczne zapewnienia o lojalności wobec Ustawy Rządowej, spontanicznie nadsyłane z prowincji do Warszawy. Naród polski zasługuje więc, aby traktować go poważnie, a dwór austriacki winien brać pod uwagę przede wszystkim własne korzyści wynikające z umocnienia obecnego stanu rzeczy w Polsce. Dla zjednania sobie przyjaznego stanowiska polskiej opinii publicznej dwór wiedeński musi okazać swoją dobrą wolę współdziałania w umocnieniu Konstytucji 3 Maja, niepodległości i nietykalności obszaru Rzeczypospolitej. Powinien perswadować elektorowi saskiemu, aby przyjął następstwo tronu polskiego dla swojej dynastii, a Katarzynie, aby nie posunęła się do czynnej akcji przeciwko Polsce. Ustabilizowana i zabezpieczona Polska może służyć Austrii za dogodną barierę przeciwko Rosji, ,,gdyby ta chciała kiedykolwiek dyktować prawa w Niemczech, a w konsekwencji całej Europie" (punkt 7). Ostatnie zbliżenie Austrii do Prus dowodzi, że Wiedeń chce powstrzymać wpływy carskie na Niemcy. Dopuszczenie Polski i Saksonii do aliansu pruskoaustriackiego umocniłoby pokój w Europie (punkty 8 i 16). Zabezpieczenie niepodległości Polski zagwarantuje także bezpieczeństwo granic Austrii i swobodę jej handlu.“(8)