„Strona polska zabiegała zresztą o przydzielanie attaches wojskowych do poselstw. Starania w tym kierunku podjęto m.in. wobec rządu jugosłowiańskiego, dając do zrozumienia, iż „byłoby bardzo pożądane, by rząd jugosłowiański mianował attachć wojskowego w Warszawie, gdyż znajomość armii polskiej jest w Jugosławii bardzo nikła". Starania te uwieńczone zostały powodzeniem. W 1938 r. na stanowisko attachć wojskowego Jugosławii w Polsce mianowany został płk Milan Kaludżerdźić.
Do obowiązku placówek należało pisemne powiadamianie polskiego MSZ o wszelkich zmianach zachodzących w składzie ich personelu dyplomatycznego. Oto przykład poseł Portugalii Cesar de Sousa Mendes powiadomił 12 stycznia 1939 r. ministra Becka, iż II sekretarz legacji Narciso Manuel de Sousa Freire de Andrade został przeniesiony do ministerstwa spraw zagranicznych w Lizbonie. Na jego stanowisko mianowany będzie Manuel Santos Silva Machado.
Zmiany te były w MSZ skrzętnie odnotowywane. Co więcej, Ministerstwo prosiło okresowo placówki o nadsyłanie dokładnych wykazów ich obsady, obejmujących także personel pomocniczy i służbę, z podaniem dokładnego adresu każdego pracownika.
Informowano także MSZ o czasowych wyjazdach, ale to dotyczyło tylko szefów placówek. I tak np. 18 lipca 1939 r. ambasada francuska poinformowała MSZ, że ambasador Leon Noel opuścił Warszawę, udając się do Francji na urlop. W czasie jego nieobecności „kierowanie ambasadą było zapewnione" przez radcę Jeana de Seąuin w charakterze chargś daffaires.“(4)